ठुलो आकार रबर झै तन्किएको मान्छे म
भमरा होईन झिंगा झै भन्किएको मान्छे म |

फोहोर को छिटा परि सङ्लो पबित्रता धमिँलिदा
रिस अनि आबेशमा रन्किएको मान्छे म |

दिउँसै फूलहरु लुक्न थाले                                                                                                                         नदी-नाला तालहरु सुक्न थाले । 

अझ अझ तँ गधा भन्दै

मनपरी गाली गर्दै थुक्न थाले । 

आयो आयो मा-यो भन्दै

हातले छेक्दै शरिर झुक्न थाले । 

झुण्ड झुण्ड मान्छेको खल्बली

जोड जोडले कुकुर भुक्न थाले । 

कुनै परवाह् नगरि आफ्नो हिस्सा लिउछ शिशु । 

जन्म लिएपछी आफ्नो आमाको छातीमा टाँसिन्छ शिशु 

बाँच्न को लागि भए पनि आमाको दुध पिउछ शिशु । 

बर्णमाला सिख्नु भन्दा पहिले नै आमा भनेर बोल्छ शिशु 

आमा लाई नजिक न देख्दा रुन लाग्छ शिशु । 

जमेका ति झरना

जमेकै ताल साना

घुमेको पहाडी बाटो

सिमभन्ज्याङ झैँ कोलोराडो

समय ले यसरी धोका दिदो रहेछ सोचेकै थिएन
मान्छे यो हद सम्म गिर्दो रहेछ सोचेकै थिएन |

स्वर्गलाई धर्तिमा उठाएर ल्याउने कोशीस मा स्वयम
मान्छे नै स्वर्गमा उठ्दो रहेछ सोचेकै थिएन |

---

सुख र शान्ति समृद्धि पाओस्, कामना मेरो नयाँ वर्ष

हौसला नयाँ उमङ्ग छाओस्, चाहना मेरो नयाँ वर्ष ।।

बेतेका काल अतित सम्झ, वर्तमान् तिम्रो काँधमा छ

मेल र मिलाप् सद्भाव दाओस्, भावना मेरो नयाँ वर्ष ।।

कुनै दिन पहिले पटक  स्कुल जाँदा डर लाग्ने गर्थ्यौ 

आज एक्लै पनि सारा संसार घुम्न सक्ने  भइयो |

कुनै दिन सानो चोट लाग्दा पनि बेसरी रुने गर्थ्यौ 

आज दिल टुट्दा पनि सम्हाल्न सक्ने भइयो |

देव्रे आँखा फरफरायो के हुने हो फेरि 

पूरै शरीर थरथरायो के हुने हो फेरि 

हुकुचिलले कराएर कुलच्छिन भो सधैं 

भ्यागुतो नि टरटरायो के हुने हो फेरि 

हेल्लो "जुली" के छ हालखबर कहाँ छ्यौ तिमी 

मलाई भुली अरु नै खोज्न थालयौ कि तिमी? |

फोन गर्छु तिम्रो मोबाईलमा डायल गरेको नम्बर ब्यस्त छ भन्छ 

यदी यस्तै चाल हो भने तिम्रो र मेरो घरवार राम्रो कसरी बन्छ? |

दु:ख केहो भनि जान्न,दु:खीलाई नै सोध्नु पर्छ

 नसोध भो सुखीलाई त, जुम्ला हात जोड्नु पर्छ ।।

 झिस्मिसे मै बाटो लाग्छन्,बधियाँ र अधियाँमा

 छाक टार्न ओत लाग्न, दासी बन्दै जोत्नु पर्छ ।।

जिन्दगीको गाडी कहाँ रोकिने हो थाहा छैन 

अझै केही चल्ने होकि ठोकिने हो थाहा छैन 

गाह्रो हुन्छ हिंड्न डुल्न हात खुट्टा बसेपछि

रोई कराई कहिले सम्म बोकिने हो थाहा छैन

सबैले भन्दा रहेछन तिमीलाई धोकेवाज भनेर
तर मलाई त्यस्तो लागेन कि तिमी धोकेवाज हौ भनेर |

भन्नेहरु जे पनि भन्छन तर मलाई लाग्छ
तिमी मायाले भरिएको बिशाल मायाको खानि हौ |

देखे मैले एउटी नारी मुर्छा पर्दै चिच्याएको 

देखे मैले एउटा सरीपलाई अर्कोले गिज्याएको 

देखे मैले एउटी नारीलाई गला मा छोपी घिच्याएको 

देखे मैले एउटा ले अर्कोलाई फसाउन जाल बिछ्याएको |

गल्ति छ कि तिम्रो पनि,जमानालाई दोष नदेऊ

 जाती माया घाती हुन्छ, भावनालाई चोट नदेऊ ।।

हाम्रो मझेरी साहित्य प्रतिष्ठान स्वर्णाङ्क २०६९ को हाम्रो मझेरी स्रष्टा सम्मान पुरस्कार वितरण एवं कृति विमोचन तथा काव्य परिक्रमा कार्यक्रम भव्यताका साथ आज सम्पन्न भएको छ ।चितवनको नारायणगढ स्थित गंगोत्री होटलको सभाहलमा सम्पन्न सो कार्यक्रममा प्रतिष्ठानका अध्यक्ष पुष्प अधिकारी अञ्जलीको सभापतित्व रहेको थियो भने प्रमुख अतिथीमा वरिष्ठ साहित्यकार विष्णु बहादुर सिंह रहेका थिए ।

अलिकति झुक्यो नजर, अलिकति लुकाउ बहर

 बाङ्गो छैन सोझो विचार,अलिकति दुखाउ कहर ।।

 खालि ठाऊँ छ कि दिलमा,यो मुटुलाई सजाई राख्नलाई

 देउन रेखी बुझ्ने आधार, अलिकति फुकाउ रहर ।।

निस्केको थिए घर बाट राम्रो अनी कुशल एक्टर बन्छु भनेर 

तर मेरो भाग्य नै खोटो रहेछ बन्न पुगे शहर को ट्याक्टर |

आज वियर छैन चिया ले काम चलाऊ |

आज म:म,चाउमिन छैन सुक्खा रोटीले काम चलाऊ 

आज पिज्जा छैन पाउरोटी ले काम चलाऊ |

धनको लागि मान्छे टाउको, फुटाउन कसिन्छन् !!

ईमान बन्धकी राखी इज्जेत, लुटाउन कसिन्छन् !!

कती लेख्ने माया प्रेम र मिलन बिछोड  का कुरा मात्र

अब त देश को वारेमा पनि केही लेखौन है मित्र

के-के भई रहेको छ हाम्रो देश भित्र 

आयु पनि सकियो कि सबै छाला चाउरी परे  

गाह्रो हुन्छ मलाई किन?किन? बस्न उनी बिना एकपल पनि
खै कसरी भनुँ उनी सामु मनको कुरा पनि ?

कता-कता डर लागेर आउछ कहिं कतै उनी रिसाउछिन कि भनी |

युवा पत्रकार किरणबाबु मरहठ्ठालाई हाम्रो मझेरी प्रतिभा सम्मान पुरस्कार–२०६९ बाट सम्मान गरिने भएको छ ।हाम्रो मझेरी साहित्य प्रतिष्ठान चितवनले आगामी फागुनमा हुने आफ्नो स्वर्णजयन्तीका अवसरमा मरहठ्ठालाई साहित्यिक पुरस्कार प्रदान गर्न लागेको हो ।